2007/Nov/09

 
 .
 .
.
"ขอบคุณสวงสวรรค์ให้เราได้เจอะกัน
ขอบคุณคนบนนั้นที่ทำให้ฉันได้พบเธอ
ขอบคุณทุกเรื่องราว ต้นเหตุที่ในวันนี้ ฉันนั้นได้เจอ .. เธอ .. สุดที่รัก"
.
  
 .
เราได้รู้คุณค่าของคำว่า "คิดถึง"
ก็ต่อเมื่อเราได้คิดถึงใครสักคนอย่างสุดหัวใจ
 .
ความคิดถึงที่เราเคยรู้สึกตลอดมา
มันเทียบไม่ได้เลยกับความรู้สึก ณ วันนี้ .. เวลานี้
 .
   
 .
เมื่อก่อนคำว่า "คิดถึง"
เป็นคำที่หลุดออกจากปากเราบ่อย
เท่าๆ กับคำว่า หิว ง่วง สวัสดี ลาก่อน
.
แต่ตอนนี้ แม้จะคิดถึงจับใจ
แต่ก็ไม่รู้จะพูดไปทำไม บอกใครก็ไม่ได้
 .
แปลกตรงที่ เราไม่ได้รู้สึกเสียดาย หรือเสียใจ
แต่กลับรู้สึกดีอย่างแปลกประหลาด
รู้สึกดีที่ได้ให้ความ "คิดถึง" ทำหน้าที่ของมันอย่างเต็มที่
 .
.   
.
."ความคิดถึงจะมีค่าอะไร ถ้าเราไม่เคยได้รู้สึกมันจริงๆ"
ทุกครั้งที่เราคิดถึงใคร สิ่งที่เราทำอยู่เสมอๆ ก็คือ การบอกออกไป
เมื่อได้บอกให้เค้ารับรู้ คุณค่าความรู้สึกนั้นก็เท่ากับการลดลงครึ่งหนึ่ง
.
  
 .
เมื่อก่อน .. เวลาที่
ฉันคิดถึงเธอ .. ฉันโทรไปบอกเธอ
ฉันคิดถึงเธอ .. ฉันก็ไปหาเธอ
ฉันคิดถึงเธอ .. ฉันเขียนจดหมายถึงเธอ
 .
  
 .
แต่กับวันนี้ เมื่อ ..
ฉันคิดถึงเธอ .. ฉันนึกภาพเธอกับฉัน
ฉันคิดถึงภาพวันที่เราได้ใช้เวลาร่วมกัน
ฉันคิดถึงตอนที่เราทะเลาะกัน แล้วกลับมาดีกัน
ฉันคิดถึงสถานที่ที่เราเคยไปด้วยกัน
ฉันคิดถึงบทสนทนามากมายระหว่างเรา
 .
  
 .
เมื่อฉันคิดถึงเธอ .. ฉันได้คิดถึงเธอจริงๆ
 .
.  
 .
ฉันเหงา แต่ฉันก็มีความสุข
และฉันก็เชื่อว่า เธอเองจะคิดถึงฉัน เช่นกัน
และฉันจะรับรู้มันได้ด้วยใจ
เหมือนที่ฉันหวังว่า เธอจะรับรู้ได้ด้วยใจของเธอ เช่นกัน